Habitat Structure Outweighs Monastic Legacy in Shaping Bird Assemblages Autorzy: Łukasz Jankowiak, Kinga Piórkowska, Michał Polakowski, Sebastian Michałowski, Michał Szkudlarek

Święte miejsca przyrody (ang. sacred natural sites) są często uznawane za potencjalne ostoje różnorodności biologicznej w krajobrazach przekształconych przez człowieka, jednak ich wpływ może być przesłonięty przez współczesną strukturę siedlisk. Zbadaliśmy, czy istniejące klasztory cysterskie w zachodniej Polsce wpływają na zgrupowania ptaków lęgowych w dwóch skalach przestrzennych. W tym celu przeprowadzono standaryzowane, 5-minutowe liczenia punktowe podczas dwóch wizyt na 234 stanowiskach rozmieszczonych na 23 powierzchniach badawczych, porównując powierzchnie cysterskie ze dopasowanymi pod względem środowiskowym powierzchniami kontrolnymi oraz pocysterskimi.

Łącznie odnotowano 133 gatunki ptaków lęgowych, wśród których liczebnie dominowały rozpowszechnione taksony Krajobrazu rolniczego oraz synantropijne. Ani kategoria powierzchni, ani lokalizacja stanowiska (wewnątrz vs na zewnątrz terenów klasztornych) nie wyjaśniały zmienności wskaźnika różnorodności Shannona ani zredukowanej bogactwa gatunkowego (ang. rarefied species richness).

Dla kontrastu, oba wskaźniki różnorodności wzrastały wraz ze współczesną złożonością krajobrazu – w szczególności wzdłuż gradientów od gruntów ornych ku użytkom zielonym i siedliskom miejskim oraz wraz ze wzrostem heterogeniczności rolnictwa. Ponadto struktura zgrupowań ptaków była istotnie powiązana z aktualnym pokryciem terenu.

Wyniki te wskazują, że to obecna struktura siedlisk, a nie dziedzictwo monastyczne, jest głównym czynnikiem kształtującym różnorodność ptaków lęgowych w tym systemie. Ochrona przyrody oraz polityka użytkowania gruntów w regionach rolniczych powinny zatem priorytetowo traktować utrzymanie i odtwarzanie mozaikowych, różnorodnych krajobrazów, w tym elementów siedlisk półnaturalnych.

link: Habitat Structure Outweighs Monastic Legacy in Shaping Bird Assemblages